13-04-2018 Philippe Selke

LRArchitectes: Doeltreffende precisie

Op de uitreiking van de Grote Prijs Architectuur van Wallonië maakte LRArchitectes furore door twee prijzen en een eervolle vermelding in de wacht te slepen. Een ware triomf voor Laure Bertrand, Pascal Rahier en Serge Landtmeters, die hun drie ingediende projecten gelauwerd zagen. BBM ging op bezoek bij de gelukkige winnaars.

Het kantoor van LRArchitectes bevindt zich op het Brabantse platteland. De drie vennoten, stuk voor stuk burgerlijk ingenieur-architecten die in het begin van het jaar 2000 afzwaaiden aan de UCL, delen eenzelfde visie. Ze streven naar een architectuur die verankerd is in haar context en alle aandachtspunten van de bouwheer in rekening brengt.

 

«Een van de mooiste scholen ter wereld»

Zo noemde de Amerikaanse krant The Huffington Post de school van LRArchitectes in Barvaux-en-Condroz, die in 2010 werd opleverd. Het ging om de renovatie en de uitbreiding van een kleine structuur, zoals Wallonië er veel telt. Voor het jonge bureau vormde deze bijzondere erkenning een heuse déclic.

Pascal Rahier: «Wat volgde was een uitzonderlijke periode, waarin we op drie jaar tijd  aan zestien ontwerpwedstrijden deelnamen en de helft van die opdrachten in de wacht sleepten! Het zijn deze projecten die vandaag het levenslicht zien. We reageerden op heel wat prijsvragen voor kleine dorpsschooltjes, met die in Barvaux als perfecte referentie. Het ging om zogeheten PPT-projecten met een beperkte procedure, wat ons toeliet om heel wat gelijkaardige opdrachten uit te voeren, waaronder de school in Jeneffe.»

 

Wat we voorstellen in de wedstrijdfase is exact wat nadien wordt opgeleverd. Dat is de echte uitdaging.

 

Subtiele soberheid  

L’Arsenal, een sociaal woningcomplex op een oude industriële site in Pont-à-Celles, is de eerste van zestien wedstrijden waaraan het trio deelneemt… om ze meteen ook te winnen, ondanks de stevige concurrentie. Serge Landtmeters: «We kregen het project toebedeeld in 2009 en rondden het af in 2016. Het verenigt oud en nieuw en maakt het saaie spectaculair. Het gebouw diende zich aan als een lege doos van 40 op 20 meter, waarvan de gesloten ruwbouw in ere hersteld was met subsidies. Er mocht dan ook absoluut niet aan de schil geraakt worden. Ons voorstel had dus louter betrekking op de bestaande context. De persoon die was aangesteld om de kwaliteit van de projecten te beoordelen, was gecharmeerd door ons idee van een centrale binnenstraat.» De meerwaarde van het project situeert zich in de overgangen tussen publieke, semipublieke en private ruimtes (trappen, portalen …), en anderzijds in de diversiteit van de woningen. Een sobere en subtiele interventie die het leven van de bewoners een stuk aangenamer maakt.

 

Coherentie en vertrouwen

Een aantal projecten later – waaronder een sporthal in Natoye en het Centre d’Art et de Design de la Céramique in La Louvière, dat LRArchitectes op de Grote Prijs Architectuur van Wallonië 2017 de award voor meest beloftevolle jonge architect opleverde – verrees het CETIC in Gosselies. Het ‘Centre d’excellence en technologie de l’information et de la communication’ is een privégebouw dat grotendeels is opgetrokken via publieke financiering omdat het een link legt tussen de universiteiten en het bedrijfswezen. Het project heeft een extreem eenvoudige volumetrie, maar intrigeert dankzij zijn materialiteit en detaillering: zwarte gevels in vezelcement, een geprefabriceerde betonstructuur en tal van details in eikenhout die ter plaatse gerealiseerd zijn.

Pascal Rahier: «We kregen deze opdracht toebedeeld omdat ons project het meest logische was. Het beantwoordde perfect aan de verwachtingen en paste binnen het vooropgestelde budget. Wat we voorstellen in de wedstrijdfase is exact wat nadien wordt opgeleverd. Dat is de echte uitdaging. Alle architecten worden met hetzelfde probleem geconfronteerd. Het CETIC is in die zin een van onze mooiste ervaringen omdat we gezien de EFRO-subsidies gebonden waren aan erg strikte deadlines.»

Binnenkort gaan opnieuw twee grote projecten van het bureau in uitvoering: de uitbreiding van het Collège Notre-Dame de la Paix in Erpent en een wooncomplex op de site van Récollets in Nijvel.

 

Voorliefde voor eenvoudige ingrepen

Simultaan met deze omvangrijke prestigeprojecten blijft het negenkoppige team zich echter ook toeleggen op kleine uitbreidingen voor particulieren. Laure Bertrand: «Vanuit architecturaal oogpunt zijn dergelijke kleine projecten even interessant en plezierig. Financieel gezien creëren ze een buffer, die we best kunnen gebruiken wanneer we meedingen naar overheidsopdrachten. Bovendien vergen kleinere realisaties eveneens een ontwerpend onderzoek, dus de ervaring die we zo opdoen komt zeker van pas in grotere projecten. Het is in feite een vorm van experimenteren.»

De drie vennoten vinden het allerminst jammer dat ze opereren in een landelijke omgeving. Laure Bertrand: «Dat ‘bouwen op het platteland’ zet ons aan tot een bepaalde ‘menselijkheid’. Je moet niet altijd willen streven naar die ongelooflijk spectaculaire ingrepen. We moeten kalm blijven en vasthouden aan onze architectuurfilosofie, al sluit dat een hedendaagse uitstraling zeker niet uit.»

Het team houdt van een monomateriële aanpak, die het mogelijk maakt om door te dringen tot de essentie van het project. Deze neiging tot abstractie weerspiegelt zich in de manier waarop de architecten ontwerpen. Ze starten steevast van een maquette om de site zo goed mogelijk te doorgronden. Pascal Rahier: «Voor ons zijn maquettes echte onderzoeks-, ontwerp- en communicatie-instrumenten. Dankzij die schaalmodellen heeft iedereen slechts één seconde nodig om te begrijpen wat we bedoelen. Bovendien spreken ze altijd de waarheid, in tegenstelling tot synthesebeelden. Deze aanpak vloeit voort uit onze wil om altijd en overal correct te handelen.»


  Meer artikels: Architectenportret
NIEUWSBRIEF

Wil je op de hoogte blijven van het reilen en zeilen in de bouwsector?

  INSCHRIJVEN